“Als u het niet erg vindt, ik moet nú plassen!”


Dinsdag 20 april
Traject: Utrecht CS – Den Bosch
Tijd: 17.38 uur
Vertraging: 0 minuten

In de spitstrein van Utrecht naar Den Bosch is het altijd vol. Op het perron is het daarom de kunst om strategisch zó te staan dat de deuren zich voor je neus openen.

Ik beheers die kunst niet.

En dus moest ik vandaag wederom in het tussenstukje staan. Na mij stapte een forse vrouw in. Zij vloekte en plofte neer op de trap. In haar hand hield ze een donkere thermoskan.

Mensen met thermoskannen vind ik intrigerend. Het zijn types die ’s ochtends de tijd nemen om een extra kan koffie te zetten en die hun boterhammetjes met boerenkaas voorzichtig in aluminiumfolie wikkelen. Ooit zag ik een vrouw met zo’n warmhoudfles en zelf gesneden appeltjes in een doosje. En ik bedacht me dat ze in alle vroegte zelfs de tijd had gehad om de vrucht te schillen, snijden en er citroensap over te druppelen.

Ik heb die tijd niet. Noch appelpartjes in een doosje overigens.

De vrouw op de trap viste uit haar tas een puzzelboekje. Sudoku. Aan haar voeten zaten flinke laarzen. Ze ontnamen het zicht op de waarschijnlijk nog witte melkkuiten die anders onder haar driekwart broek uit waren gepiept.

Haar telefoon ging. Een ouderwetse Nokia-ringtone vulde het halletje. “Ja met Debbie.” Goeie naam. Debbie. Paste helemaal bij de thermoskan, het gepuzzel en de outfit.

“Ja, dat kan hoor. Ik had ‘m vandaag uitstaan, dus waarschijnlijk kreeg u daardoor mijn voicemail. Maar gaat het over Rob? Wat heeft hij gedaan dan? Alweer?”

De vrouw trok haar wenkbrauwen ongelovig omhoog. “Ik moet zeggen dat het me verbaast mevrouw. U heeft dit al eerder aangekaart en van andere moeders hoor ik nooit klachten. Wie pest hij dan? Wat? Sara? Nou, dat lijkt me onzin. Sara kan prima van zich afbijten. Haar moeder in ieder geval wel.”

De Sudoku viel van haar schoot. “Ik had verwacht dat u als juf daar wel iets aan kan doen eigenlijk. U zegt nu tegen mij dat ik maar met hem moet praten. Heeft u enig idee wat uw functie eigenlijk is op school? Ik ga ervan uit dat mijn kind bij u in goede handen is. En als er iets vervelends gebeurt, kunt u dat toch gewoon zelf even oplossen?”

De mevrouw was duidelijk geïrriteerd. Ik was benieuwd of de juf ook doorhad dat ze beter even kon stoppen. “Wat zegt u nu weer?”

Niet dus.

“Nou, het lijkt me heel verstandig hier eens verder over te praten met de directeur en de moeder van Sara, ik geloof er niets van.”

Achter de vrouw was inmiddels een oudere man verschenen. Keurig in het pak, met een lintje op zijn revers. Voorzichtig probeerde hij de trap af te komen, maar de vrouw zat in de weg. Hij schraapte zijn keel. “Mevrouw, zou u misschien even opzij willen gaan?”

De vrouw keek geagiteerd om. “Heeft u een moment? Ik word gestoord door een hele onbeleefde meneer.” Ze haalde de telefoon van haar oor. “Meneer, u kunt er volgens mij best langs.”

De man keek verschrikt, maar vastberaden. “Mevrouw, ik zou dit vooral opnemen met de Nederlandse Spoorwegen. Die maken de trapjes zo smal. En als u het niet erg vindt, ik moet nú plassen!” En met zijn voet gaf hij een zetje tegen de billen van de vrouw.

Die sprong op en beende weg, terwijl ze allerlei verwensingen de telefoon in brulde. Ik was benieuwd of de juf al opgehangen had.

Advertenties

  1. Eddie van Boxtel

    ja asociaal zeg… vragen of ie er misschien langs kan, hij ziet toch wel dat mevrouw aan de telefoon is!

  2. Gelukkig werd ze niet gestoord door een halve onbeleefde meneer.

  3. Joke

    Zo moeder zo zoon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: