Mooi formaat om mee te beginnen

Maandag 19 april
traject: Den Bosch – Hilversum Noord
Tijd: 8.23 uur
Vertraging: 25 minuten

Maandagochtend. In Den Bosch was het druk op het perron. De trein had vertraging. Het weekend gleed in sneltreinvaart tussen de bekers kioskkoffie en de NS-omroepster door.

Ik gokte dat de meerderheid van mijn medereizigers geen zin had in de dag. Het overtuigende pessimisme dat hardnekkig kleeft aan de maandagochtend kan ik wel waarderen. Ik heb niets liever dan een coupé vol chagrijn. Bij het zien van al die zure gezichten, voelt mijn eigen leven zo veel leuker.

Deze morgen zat ik in het gangetje bij de wc. Daar zit ik overigens vaak. De urinelucht is voor mij bijna een gevoel van thuiskomen. En in mijn natuurlijke habitat bestudeerde ik mijn overburen. Er waren drie stoelen. Op de meest linkse zat een meisje met paarse laarzen en een grote tas in bijpassende kleur. Helemaal rechts zat een wat ielige man. Hij hield zijn benen stijf tegen elkaar en zijn voeten stonden gespannen in een schuine stand, zodat alleen zijn tenen de vloer raakten. Op zijn schoot hield hij een doos van de banketbakker.

Ik vermoedde dat de man jarig was geweest dit weekend. Een feestje met familie en vrienden. In een kringetje met cake en daarna borrelnootjes. En nu een taart. Voor collega’s die hem  stuk voor stuk zouden zoenen straks.  

Tussen de taart en de paarse tas bleef de stoel leeg.

Het meisje hing aan de telefoon. Ze was al aan het bellen toen ze instapte. “Over drie uur ben ik pas in Groningen, dus dat red ik denk ik niet. Hè? Oh, nee hoor. Dat vind ik helemaal niet erg. Kan ik mooi even wakker worden. Want het was echt een vermoeiend weekend.”

Terwijl ze sprak, kreek ze gebiologeerd door het raampje dat zich achter mij bevond. “Ja, we vierden zaterdag haar verjaardag. Haha, ja het was hilarisch! Wij moesten dus overdag naar die winkel toe. We deden natuurlijk net alsof we daar iedere dag kwamen. De meest vreemde dingen heb ik gezien. Uiteindelijk hebben we een rode gekocht. Dat is toch een beetje haar kleur. En de batterijen zaten er al bij, dat is ook wel handig natuurlijk.”

De man trok even kort zijn wenkbrauwen op en wreef wat zenuwachtig over zijn voorhoofd.

“Nou ja, het leukste was eigenlijk dat het een grapje was van ons. Ik bedoel, we wisten dat haar ouders er ook bij zouden zijn. En, nou ja, het is algemeen bekend dat ze erg oversekst is, toch? En ze was serieus echt blij met het cadeau! Vooral toen ze hoorde hoe wij hadden moeten kiezen tussen al die maten en vormen.”

De handen van de overbuurman omsloten de taartdoos nog iets krachtiger. Hij wierp een vluchtige blik op het meisje en kuchte zenuwachtig.

Ik genoot. Dergelijke gesprekken op de maandagochtend had ik nog niet eerder gehoord. Gelukkig reed de trein maar langzaam het station binnen.

“Ja, ik moet zo even ophangen, want in Utrecht stap ik over op de intercity. Maar wat zei je net? Ja, echt? Vind je dat vreemd? Nou, ik weet niet hoor. Het is tegenwoordig heel normaal. Dat zei die mevrouw van de winkel ook. En zelfs haar ouders moesten er om lachen. Wat? Nee, nee. Ze werd al vijftien. Dus dat kan best. Hij was ook niet zó groot. Een mooi maatje om mee te beginnen.”

De man verslikte zich en kreeg een hoestbui. De treindeuren openden zich en hij schoot het perron op.

Advertenties

Eén reactie

  1. Els Verlinde

    I love the smell of………. train toilets in the morning………

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: