Vlakbij Den Bosch

Vrijdag 16 april
Traject: Den Bosch CS – huis ouders
Tijd: 17.42 uur
Vertraging: 3 minuten

Ik zit graag met mensen in een bus die dagelijks aan topografisch niet subliem onderlegden moeten uitleggen waar ze wonen. Het leukst vind ik hen die uit oorden als Schijndel, Vlijmen, Ammerzoden, Vught, Waalwijk en Maasdriel komen en die altijd achter hun woonplaats moeten zeggen: “ Oh, dat is in de buurt van Den Bosch.”

Het is om deze reden dat ik in de Brabantse hoofdstad ook graag in een streekbus stap. Naar Veghel bijvoorbeeld. (“Wat Veghel?” Juist, dat is in de buurt van.) Die lijn zit geheid vol met types die regelmatig moeten uitleggen waar ze hun leven doorbrengen.

Terwijl ik vandaag dus voor de lol in de streekbus stap, vraag ik me sterk af of ik dit alleen vanuit chauvinistische motieven zo leuk vind. Ik denk van wel. Wie zo lang in zo’n prachtige stad heeft gewoond, kan moeilijk niét verliefd op haar worden.

Naast mij zitten twee jongens van een jaar of twintig. Zwarte wollen jassen aan, donkere spijkerbroeken en de haren piekfijn gestyled. Ze dragen een stoere zonnebril en hebben een weekendtas op schoot. Ik vermoed dat het twee studenten zijn die in het weekend naar huis gaan.

“Tjesus kerel, je wil niet weten hoe gaar ik nu ben.” De linkse jongen gaapt eens flink om zijn zin kracht bij te zetten. “Ja, dat vind ik niet gek. Je hebt de hele nacht liggen krikken met…hoe heet ze ook alweer?”

“Roosmarijn! Ja man, die wist van geen ophouden. Na een paar baco’tjes ging die helemaal los. En ik had zoveel gezopen, dat wil je niet horen! Dus middenin moest ik echt keihard kotsen. Zo over de vloer. En Roos ging gewoon door. Interesseerde haar niks. Ja die was ook helemaal straal natuurlijk.”

De jongens lachen hard. “En? Kon ze er wat van?” De rechtse jongen doet zijn jas los. Het is warm in de bus.

“Nou, om heel eerlijk te zijn, was het hoogstens een mager zesje hoor. Ja, hoe zal ik dat nou precies zeggen? Ze heeft de bel horen luiden, maar weet niet precies waar de klepel hangt.”

De twee bulderen. De rechtse jongen slaat goedkeurend met zijn hand op de knie van zijn buurman.

“En jij dan? Toen ik wegging met Roosmarijn was jij nog bij Saar toch?”

“Ja, Saar! Die is mee naar huis gegaan. En ik moet zeggen dat ik er lekker over heen gegaan ben hoor. En vanochtend nog een keer. Want ja, we waren toch allebei wakker en heel veel te praten is er zo vroeg nog niet.”

De rechtse jongen kijkt zijn buurman tevreden aan. “En ze was echt geen mager zesje. Dikke acht. Lekker lijf joh! Ze heeft geturnd vroeger. Dus ook nog eens héél erg lenig.”

De telefoon van de linker gaat.

“Ah, daar zul je ons zes minnetje hebben! Ben benieuwd wat die nou wil. Ha Roosmarijn! Ja, met Evert. Wat? Hoezo troep? Oh, mijn kots bedoel je? Heb ik die dan niet opgeruimd?” Ondertussen trakteert hij de rechter op een dikke knipoog. “Ja, dat ben ik dan helemaal vergeten. Nee, dat kan niet. Je zal het zelf even moeten doen. Waarom? Omdat ik nu in de bus zit. Dat heb ik je toch verteld? Wat? Nee, ik ben op weg naar Schijndel.”

Het blijft even stil.

“Ja, ik snap dat je dat vervelend vindt. Nee, dat is écht niet vlakbij! Het ligt in de buurt van Den Bosch.”

Advertenties

  1. Eddie v. Boxtel

    Bahbahbahbahbahbah en nog eens Bah!

  2. Sytze Vliegen

    Berlicum, dat is pas leuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: