Chauffeur in opleiding

Dinsdag 13 april
Traject: thuis – Utrecht CS
Tijd: 08.47 uur
Vertraging: 0 minuten

Ik tref het deze morgen. Mijn bus wordt gereden door een chauffeur in opleiding. Ik mag daar graag naar kijken. Chauffeurs die het vak nog moeten leren zijn vaak wat zenuwachtige studenten van middelbare leeftijd, die van alles tegelijk moeten kunnen. Rijden, stoppen, optrekken, kaartjes stempelen, geld wisselen, op het stopknopje letten en je snelheid in de gaten houden.

Ik zit met enige regelmaat in een lesbus. Altijd zit er ook een ervaren buscollega in, schuin achter de nieuwe bestuurder. Zo ook deze morgen. Een tanige vrouw neemt de voorste stoel in beslag. Ze is geheel in het zwart gekleed. De stof is hier en daar versierd met een GVU-logo. De afkorting van het Utrechtse busbedrijf.

Ik ga achter haar zitten en heb zicht op haar antracietkleurige sokken. Ook die hebben kleine GVU’tjes. Hoeveel firma’s zouden hun logo zo ver doorvoeren? En opeens ben ik nieuwsgierig naar haar ondergoed. Zou ze ook een GVU-bh en een degelijke witte GVU- onderbroek dragen?

Het zijn vragen waar ik me in de ochtend graag mee bezig houd.

Ze produceert op deze stille morgen een hoop geluid. Het is duidelijk haar taak om aanwijzingen te geven. “Ja, deuren dicht en meteen weer doorrijden! Nee, niet wachten op die man. Moet hij maar op tijd bij het bushokje staan. Hup, gas!” De chauffeur doet braaf wat ze zegt. Een man van een jaar of tachtig al zwaaiende achterlatend.

“Wacht jij nooit even op mensen die aan komen lopen?” vraagt hij voorzichtig. Haar antwoord is helder. “Nee, dan kun je wel bezig blijven. Daar moet je echt niet aan beginnen.”

Wanneer we de stad in rijden, is het druk op de weg. “Let op! Hier is een dertig kilometerzone. Dertig! Niet vijftien!” Maar de chauffeur kan onmogelijk harder. Voor ons zit lijn 4 en die moet net stoppen. “Let er op dat we over vijf minuten op het station moeten zijn.” Dat laatste zegt ze dreigend. Op het voorhoofd van de ongeveer veertigjarige student verschijnen zweetdruppeltjes.

Hoewel ik blij ben met dit vroege entertainment, heb ik toch enig medelijden met de zenuwachtige bestuurder. Zijn docente lacht intussen sarcastisch naar mensen die aan komen rennen. “Ha ha, zie je ze haasten? Deuren dicht houden hoor. Wij moeten ook onze lolletjes hebben.”

Bij het zoveelste rode stoplicht zucht de chauffeur. “Het lijkt wel alsof alles tegen zit,” zegt hij triest. Ik vind het een haast filosofische uitspraak, maar de juf pikt ‘m niet op. “Ja, als er één rood is, zijn ze allemaal rood.” “Nou,” stamelde de man. “Niet altijd, kijk maar: nu gaat hij op groen.” Het blijft even stil.

“Ja, het is óf altijd rood óf altijd groen óf het wisselt. Dat kan ook.” Het zwarte pakje vol logo’s toont graag haar onmetelijke kennis.

Vlak voordat we bij het station zijn, verheft ze haar stem: “Nee, het is nog niet zo lang rood! Gewoon karren. Er komt niks aan!”

De man twijfelt even en drukt dan het gaspedaal in. Terwijl we de parkeerplaats opdraaien, klopt de docent haar pupil moederlijk op de schouders. “Ja jongen, rood is niet altijd rood. Dat moet je nog even leren.”

Advertenties

Eén reactie

  1. Goed om te weten dat ze een gedegen opleiding krijgen waarin veel aandacht wordt besteed aan sociaal rijgedrag en aandacht voor de betalende klant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: