Henk en Ida

Woensdag 7 april
Locatie: Stadsschouwburg Utrecht
Tijd: 19.30 uur

Ik woon om de hoek van de Utrechtse Stadsschouwburg. Dat is niet zo heel ver van het station, maar mijn luiheid dwingt me altijd de bus te nemen. En zo rijd ik iedere dag langs het door Dudok ontworpen theater en werp ik een vlugge blik op de posters van aankomende voorstellingen. Veelal worden die bijna direct na ophangen beplakt met onaardige gele letters.

‘Uitverkocht’.

Waarom je dan nog reclame maakt, is een van de grote mysteries waar ik mij ’s ochtends over kan buigen.

Maar dat terzijde.

Gisteren zag ik zomaar een poster die nog intact was gelaten. Het Nederlands Dans Theater zou de volgende dag optreden. Het leek mij wel eens tijd voor een culturele daad, dus ’s avonds bestudeerde ik samen met een vriendin de website van de schouwburg. Kunst wordt duur betaald, zo bleek.

Dertig euro. Per persoon.

Wij besloten daarop om vanavond precies een half uur voor aanvang van de voorstelling in de rij te gaan staan. Terwijl we wachtten, merkte mijn vriendin scherp op dat Cora Kemperman goeie zaken had gedaan. Ik vond dat de kekke brillenman er ook niet slecht van af kwam.

Dit was echt theaterpubliek. En daar stonden wij zomaar tussen. Alsof we dit iedere avond deden.

Pas bij de kassa werden we onthuld. “We willen graag twee lastminute kaartjes,” fluisterde ik. “Dat is dan 19 euro, mevrouw!” tetterde de dame door de foyer. Er diende gepind te worden en snel haalde ik mijn pasje door het apparaat. De man achter ons stootte zijn vrouw aan. “Jezus Ida, hier hebben wij 60 euro voor betaald. Wij kunnen de volgende keer ook best op het laatste moment gaan.” Ida keek geïrriteerd. “Maar dan kan het ook zomaar zijn dat het al uitverkocht is Henk.” Zijn naam zei ze extra hard en langzaam. Alsof Henk niet helemaal goed was.

“Nou, dat had ik helemaal niet zo erg gevonden,” mompelde hij.

Henk en Ida bleken naast ons te zitten. Ida glimlachte minzaam, Henk stak zijn duim op. “Goed idee dames om pas zo laat een ticket te kopen! Daar zouden meer mensen op moeten komen.” Ik knikte enthousiast en overwoog net of ik wat extra olie op het vuur zou gooien, toen de lampen doofden.

Hoewel we een beetje achter in de zaal zaten, waren de plaatsen perfect. De voorstelling was prachtig en zelfs Ida klapte enthousiast aan het einde. Vriendin en ik snelden bij het laatste klapsalvo de zaal uit om de drukte bij de garderobe voor te zijn.

Bij de uitgang zagen we een bak vol met opgerolde posters. Zonder hinderlijke, gele letters en gratis mee te nemen. Ik dook er enthousiast op af en vond twee mooie exemplaren. Plots stond Henk naast ons. “Joh, Henk, deze zijn gratis. Moet je kijken!” zei ik terwijl ik vriendelijk knikte naar een boos kijkende Ida.

Zijn ogen lichtten op en hij graaide vol overtuiging in de bak. Die zestig euro haalde hij er misschien zo toch nog uit.

Vijf minuten later zag ik hen buiten lopen. Henk met drie posters in zijn hand, terwijl Ida woedend foeterde: “Ik neem jou echt niet meer mee! Dit is om je kapot te schamen. Je houdt niet eens van posters! De volgende keer ga ik wel met de buurvrouw.”

Ik vermoedde dat Henk dat helemaal niet erg vond.

Advertenties

Eén reactie

  1. Eddie v. Boxtel

    hahaha, top henk 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: