Voetbalvedettes

Donderdag 1 april
Traject: Utrecht CS – Den Bosch CS
Tijd: 21.08 uur
Vertraging: 5 minuten

Het is koopavond geweest en op perron vijftien is het druk. Veel mensen met plastic tasjes wachten op de trein naar Den Bosch. Terwijl die het station binnenrijdt, kies ik een strategische positie. Naast twee breedgebouwde meisjes met grote sporttassen.

In de coupé neem ik tegenover hen plaats. Ze hebben wijde spijkerbroeken aan, met een kruis dat haast op hun enkels hangt. Eronder zitten fluorescerende Nikes. Er is een periode in mijn leven geweest dat ik die ook wilde. Het allermooist vond ik de exemplaren waarvan de zolen oplichtten bij iedere stap. Ik heb er lang over gezeurd, maar mijn ouders vonden dat ik degelijke schoenen moest. Ik had al heel snel door dat lichtgevende varianten daar niet bij hoorden.

Nu, zo’n vijftien jaar later, is het verlangen naar ultrahippe sneakers verdwenen. En ik moet concluderen dat ze mijn overbuurvrouwen ook niet zo mooi staan. Dat kan overigens ook door de dames zelf komen. Die zien er tamelijk mannelijk uit met hun stoere trainingsjacks en korte haren. Het linker meisje heeft haar kroeshaar strak naar achteren gekamd. Een fel rood haarbandje zorgt dat het zo blijft zitten. De rechter heeft er niets aan gedaan. Het zit in pieken rond haar hoofd.

Ik kan hen goed bestuderen, want ze turen beiden intensief naar een klein schermpje. Kroeshaar bedient de knoppen, terwijl de blonde aanwijzingen geeft. “Nee, wel breed blijven verdedigen, anders zul je zien dat de spits er rechts langs sprint. Ja, daar heb je het al! Zei ik toch! Misschien moet je even niet tegen het Italiaanse team spelen. Laat mij anders een keer. De vorige keer had ik ook een topscore.”

Maar het donkere meisje stopt het apparaat weg. Ze heeft er geen zin meer in. “Wat vond jij eigenlijk van de training vanavond?” vraagt ze aan haar buurvrouw. Die haalt haar schouders op. “Die nieuwe meisjes vind ik echt vervelend. Ik zie nu al dat het niks wordt. Gaan geen enkel duel aan. Bang om vies te worden. En ik heb ze ook geen enkele keer horen vloeken. Die zullen nou nooit eens even lekker kankerhoeren. Dat is nu al duidelijk.”

Nooit kankerhoeren. Ik begrijp dat dat een bezwaar is, want het rode haarbandje knikt instemmend. “Nou, inderdaad. Daar zit nul felheid in. Ik heb nu ook al geen zin in zaterdag. Wat een kansloze onderneming. Moeten we helemaal van Eindhoven naar Roosendaal. En het is nu al duidelijk dat we gaan verliezen.”

De blonde haalt haar schouders op. “Ach, fuck dit ook allemaal. Ik voetbal nu 13 jaar en heb verdomme nog nooit zo’n slecht team gehad. Ik vind het gewoon bijna niet meer leuk. En dan die kutcoach. Kan er ook al geen zak van. Ik denk dat ik zaterdag niet speel. Kunnen die nieuwe tantes lekker alleen op hun bek gaan.”

Ik begrijp dat er met deze voetbalvedettes niet gesold moet worden. Ze kijken dreigend uit hun ogen wanneer station Den Bosch nadert. Vlak voordat ik uitstap, hoor ik de blonde haar stem verheffen.

“Jee, heb je die trut gezien die net tegenover ons zat? Wat een kankerhoer met haar rode jasje. Zag je hoe ze ons zat te bekijken?”

Advertenties

  1. WillemRB

    Kleurrijke samenleving, het blijft verbazen!

  2. Frederique

    Zo zie je maar weer. Er zijn zo van die mensen die er niet houden van om zo geobserveerd te worden. Pol blogt gaat opvallen. Let op uw gezondheid! Je hebt zo een doodschop te pakken.

  3. Hehe, Pol Blogt in de frontlinie van het vervaarijke slagveld dat openbaar vervoer heet.

  4. Eddie v. Boxtel

    ja bemoei je met je eigen zaken met je rooie jasje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: