Man Bijt Hond

Woensdag 31 maart
Traject: Utrecht Centraal – Hilversum Noord
Tijd: 09.38 uur
Vertraging: 0 minuten

De ochtend begint goed. Een warme trein biedt bescherming tegen de harde rukwinden en de coupé zit lekker vol. Net als ik me geïnstalleerd heb met krant en koffie, ploft een wat ouder heerschap naast mij neer. Hij heeft een indrukwekkende buik en een penetrante sigarenlucht overweldigt mij. Tegenover hem gaat een vrouw zitten. Haar windjack hangt open en ik heb uitzicht op een oudroze wollen trui die al lekker pluist.

Het is me niet helemaal duidelijk of de twee bij elkaar horen. Er wordt in ieder geval niet gesproken. Maar dat zegt eigenlijk niks.

Hoewel ik erg mijn best doe om de krant te lezen, word ik een beetje afgeleid door de wat morsige man. Uit iedere porie stroomt de zware tabaksgeur. En om de paar seconden werpt hij mij een vuile blik toe. Ik kan onmogelijk mijn dagblad omslaan, aangezien hij driekwart van het bankje in beslag neemt en ik hem liever niet aanraak.

Dus staar ik naar buiten. Daar zijn de sporen van een zware winter goed zichtbaar. Het landschap is kaal en het prille groen dat al wel is opgekomen, wordt weggeblazen door de krachtige rukwinden. Ondanks mijn hinderlijke buurman, kan ik er toch van genieten. Naar buiten kijken heeft iets meditatiefs en ik denk aan de te schrijven blog.

Over die blogs krijg ik de laatste weken steeds vaker vragen. Of ze niet gewoon allemaal verzonnen zijn. Producten van een te rijke fantasie. Mijn huisgenoot wist laatst heel stellig te melden dat ze er zeker van was dat ik wel eens wat aandikte. En zelfs mijn moeder twijfelt af en toe aan het waarheidsgehalte van wat ik schrijf.

En ik moet eerlijk toegeven, ook ik ben nog wel eens verbaasd over het gedrag van mijn medereizigers. Het is haast alsof ik met iedere treinrit ongevraagd deel uit maak van een uitzending van Man Bijt Hond. De hoofdpersonen lijken zo weggelopen uit het sympathieke NCRV-programma.

Het zou mij dan ook niet verbazen als ik op een van mijn reizen opeens een camera zou zien. Gisteren nog zat ik naast een man die de gehele reis met een veger over zijn hoofd streek, terwijl hij onduidelijke taal uitkraamde. Vlak voordat we er waren liep hij lachend naar een vrouw voor in de trein. Hij omhelsde haar en vroeg rustig wat ze zouden gaan eten vanavond. De denkbeeldige verslaggever liep mee en zoomde in op de veger die soepel in de boodschappentas van mevrouw verdween.

En toen ik vorige week tegenover een geel en groen geschminckte vrouw plaatsnam, miste ik alleen nog een karakteristieke stem die haar vroeg waarom ze er zo bijzonder uitzag.

En nu zat ik dus bij twee zwijgende mensen. De man stonk nog steeds en de vrouw had een loopneus. Op een van de laatste stations voor Hilversum stopte de trein even. De loopneus keek op en tuurde eens goed naar buiten. “Moet je nou toch eens kijken!” De man reageerde.”Wat is er?” bromde hij haast onhoorbaar.

“Nou, zie je die muur? Helemaal beschilderd. Met teksten en wat portretten. Een soort van kunst denk ik. Nou dit vind ik wel héél apart.”

Ik hield mijn adem in. Zou hij het ook zeggen?

“Inderdaad. Apart hoor.”

En samen reden we het station binnen.

Advertenties

Eén reactie

  1. Eddie v. Boxtel

    als je nou eens een blog schrijft over een bepaald cafeetje waar je al weken niet meer bent geweest!!! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: