Communicatief zwaktemoment

Woensdag 24 maart
Traject: Hilversum Noord – Utrecht CS
Tijd: 17.58 uur
Vertraging: 1 minuut
 
Ik was vandaag met opzet te vroeg naar het station gelopen. Van allerlei kanten had mij vandaag het nieuws bereikt dat het prachtig weer was. Er werd door velen lyrisch getwitterd. Over de zon, de lente, of het nu wel of niet rokjesdag was en over de standen van buitenthermometers die volgens zuidelijke opscheppers wel over de twintig graden heen gingen.
 
Fijn voor u.
 
Ik merkte er op de redactie helemaal niets van. Mijn bureau staat namelijk op een gezellige, doch raamloze plek. Volledig klimaatneutraal. Dus al had het vandaag gesneeuwd, ik had het via Twitter moeten horen. En dankzij een airco die het gehele jaar op hetzelfde niveau blaast, is er binnen van een voorjaarstemperatuur ook al niets te merken.
 
En dus had ik me aan het einde van de middag verheugd op het zonnige perron, waar ik een kwartier voor aankomst van de trein al op een bankje zat. Naast mij stond een meisje met de telefoon aan haar oor. Ze was eigenlijk net iets te dik voor de kleren die ze droeg. Haar broek en shirtje zaten zoals een varkensdarm om saucijsgehakt ook kan zitten. Zo strak dat bij een slecht knoopje het vlees er bovenuit piept.
 
Enfin.
 
Ze was dus aan het bellen. Om de suggestie te wekken dat ik niet aan het luisteren was, sloeg ik mijn boek open. Dat ze het zwaar had gehad vandaag werd al snel duidelijk. “Ja, hij heeft dus laatst nog gezegd dat ie vindt dat ik wat beter moet communiceren. Maar ik zweer het je, soms lukt dat gewoon niet. Zoals vandaag. Ik geloof echt dat ik last had van een communicatief zwaktemoment. Dus dan zul je zien, krijg ik het morgen natuurlijk wéér te horen.”
 
Een communicatief zwaktemoment. Het leek me een term die ze niet zelf had bedacht. Vast opgedaan tijdens een verplichte cursus. Na het invullen van een zelftest, volgden de verbeterpunten en de tips om de zogenaamde communicatieve zwaktemomenten (zie voor een definitiebeschrijving het handboek) in het vervolg te voorkomen.
 
“Nou ja en vandaag ging het dus niet. Ik probeerde wel mijn best te doen, maar hij zat constant in mijn nek te hijgen. Had ik iemand gebeld die in gesprek was, zei hij een minuut later dat ik weer moest bellen. En je gelooft het niet, maar hij bleef bij mijn bureau staan totdat ik de juiste persoon te pakken had. Doodziek word ik ervan.”
 
Haar relaas werd onderbroken door een voorbij denderende trein.
 
“Ha, nee, dat was een trein. Maar wat ik dus zei. Ik weet wel dat het natuurlijk ook een beetje bij de redactie hoort. Een actualiteitenprogramma gaat nu eenmaal snel. Dus ik snap goed dat hij af en toe wat nerveus wordt van mij.”
 
Ik snapte ‘m ook.
 
Terwijl ze door ratelde, arriveerde de trein naar Utrecht en zocht ze een zitplaats. Ik volgde haar, want het einde wilde ik niet missen. Vlak voordat ik naast haar neerplofte, sloot ze het gesprek af.
 
“Ja, weet je wat het eigenlijk is. Ik heb gewoon de verkeerde baan. Want ik houd ook helemaal niet van bellen.”

Advertenties

  1. Marieke Dijkman

    Gelukkig had jij vanavond geen ‘communicatief zwaktemoment’, leuke blog!

  2. Eddie v. Boxtel

    Haar broek en shirtje zaten zoals een varkensdarm om saucijsgehakt ook kan zitten.

    Hilarisch! hahahaha

  3. Joke

    Vooral om de laatste zin moest ik lachen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: