“Het moet wel een beetje leuk blijven”


Dinsdag 23 maart
Traject: Utrecht CS – Thuis
Tijd: 18.25 uur
Vertraging: 0 minuten

Je zal maar straatverkoper zijn. Het lijkt mij een vervelende baan. Over het algemeen heb je in Nederland toch te maken met pisweer en sta je dus tegen de achtergrond van modderige waterplassen en meters sneeuw je werk te doen. En wanneer je de klimatologische omstandigheden naast je neer heb gelegd, dien je op straat een heftige concurrentiestrijd te voeren. Want een zorgwekkend aantal organisaties heeft zijn verkopers naar buiten gestuurd. En vaak staan die op dezelfde vierkante meter. Want alleen daar is een vergunning verkregen.

En om het allemaal nog erger te maken, zien al die potentiële klanten helemaal niets in een nieuwe energieleverancier of zeggen ze zeer ongeloofwaardig dat ze al lang een Volkskrantabonnement hebben. Nee, dan hebben de collega’s van de telefonische verkoop het toch stukken gemakkelijker. Worden ook lekker beledigd en afgeblaft, maar kunnen in alle anonimiteit weer ophangen. De gebelde nog woedender achterlatend.

Als straatverkoper heb je dan de bof dat je minstens een paar keer per dag de furieuze slachtoffers van die telefoonterreur tegenkomt.

Een echte aanrader dus.

Ik dacht daar over na in de bus naar huis. Normaal gesproken doe ik dat overigens niet, maar toevallig belandde ik tegenover een jongen en meisje. Ze vielen op, doordat ze bij elkaar passende sweaters aanhadden. Knalrood met goed zichtbaar een wit logo.

Artsen zonder Grenzen.

De jongen keek chagrijnig. “Ik heb er helemaal geen zin in,” zei hij tegen de andere rode trui. Die knikte. “Ja, ik moest ook echt mijn best doen vanmiddag. Ik was vanmorgen echt zo ontzettend lam. En Erik-Jan is blijven slapen, dus dan weet je het wel.” De jongen knipte begrijpend. Jammer, want ik had graag gehoord wat er geweten moest worden over Erik-Jan.

“Nou, ik heb ook aangegeven bij Masha dat het echt a-relaxt is om op dinsdagavond te werken. Ik bedoel, het is niet eens koopavond. Geen hond die op deze tijd langs komt lopen.” De jongen sloot zijn betoog af met een lange geeuw. “Ja, ik heb dat ook al eens gezegd tegen haar. Vorige week had ik nul verkopen. Ik bedoel, ik weet wel dat ik er mee verdien en zo, maar het moet ook een beetje leuk blijven.”

Haar buurman stemde in en daarna zweeg het tweetal. Blij met zoveel wederzijds begrip.

“Trouwens weet jij of we binnenkort al ergens anders mogen staan?” doorbrak de jongen de rust. Het meisje wist ‘t. “Nee, de komende weken staan we gewoon iedere keer op de Stadhuisbrug.” De stemming bereikte een dieptepunt.

Vlakbij die brug stapten ze uit. Met een gebogen rug sjokten ze verder. Op weg naar een avond straatverkoop. Ik vreesde dat het opgewekte rood niets meer kon doen aan de grijsheid van hun bestaan.

Advertenties

  1. De volgende keer zal ik wat vriendelijker ‘nee’ zeggen….

  2. Eddie v. Boxtel

    alleen maar verliezers in dit geval 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: