Spuugbelletjes

Donderdag 18 maart
Traject: Hilversum Noord – Utrecht CS
Tijd: 17.28 uur
Vertraging: 0 minuten

“Ha! Ik heet Paul en ik wil graag jouw naam weten.” Zo. Dat is er uit. Paul kijkt mij belangstellend aan. Hij kijkt een klein beetje scheel en is moeilijk verstaanbaar. Het fluorescerend oranje van zijn jas doet bijna pijn aan mijn ogen.

Ik vertel hoe ik heet. “Mooie naam hoor. Vind jij dat ook? Waar werk je? Vind je dat leuk?” Paul houdt duidelijk van vragen stellen. Nu mag ik dat ook graag doen, dus echt vreemd vind ik het niet. De man tegenover ons duidelijk wel. Die kijkt verbaasd naar Paul en duikt dan vlug zijn krantje in. Vast bang dat hij straks gedwongen wordt te bekennen dat zijn baan ontzettend vervelend is.

“Ik werk op het Mediapark. Heb heel leuk werk. En jij?” Pauls ogen lichten op. Terwijl hij enthousiast vertelt, blaast hij tegelijkertijd spuugbelletjes in zijn mondhoek. Ik kijk er gefascineerd naar. Bij mij gebeurt dat namelijk nooit.  

Paul werkt op een sociale werkplaats, zo wordt duidelijk uit zijn verhaal. Zelf verwoordt hij het anders.

“Ik heb een eigen bedrijf. Ik seal allerlei producten en dan plak ik er een sticker op. Altijd met ‘3 halen 2 betalen’. Ik ben de enige die alleen aan de machine mag staan. Doe het nu al vijf jaar en mijn begeleider hoeft bijna nooit in te grijpen.” Paul kijkt trots.

Ik vind het ook een hele prestatie. Hoewel ik niet helemaal begrepen heb wat hij nu precies verpakt, vertel ik hem dat ik het niet zou kunnen. Vijf jaar sealen. Wanneer ik door wil vragen, onderbreekt Paul me. Het was duidelijk niet te bedoeling dat ik al iets zou zeggen.

“En ik woon in Utrecht. Maar dat is helemaal niet leuk. Dus nu ga ik verhuizen. Zondag al. Naar Breukelen. In een villa met wel 30 kamers. En ze zijn allemaal van mij, maar in eentje ga ik ook echt wonen. In de rest komen andere mensen. Ken je Piet? Dat is iemand van de leiding. Die is er dan ook af en toe. Maar niet altijd. Dat weet ik zeker, want ik heb het aan Piet gevraagd. En die zei dat hij ook wel eens naar zijn eigen huis moest.”

Paul valt stil. Er knapt een belletje.

Ik vraag hem of hij het spannend vindt om te verhuizen. Hij knikt. “Ja dat wel. Maar het is fijn dat ik straks met de bus naar het werk kan. Dan moet ik ’s ochtends de 120 nemen en dan bij het station Hilversum uitstappen. En dan is het maar vijf minuten lopen. Ken je Hilversum? Trouwens, écht leuk is dat we dan deze zomer ook op vakantie gaan met het huis. Twee weken lang. Naar de Achterhoek. Weet je waar dat ligt? Overigens, ik bedenk nu, jij zou ook best mee kunnen hoor. Vindt Piet denk ik niet erg. Zal ik het aan hem vragen?”

Ik moet lachen en vertel hem dat ik het heel aardig vind, maar dat ik al op vakantie ga met andere mensen. Paul kijkt duidelijk teleurgesteld. Snel voeg ik toe dat ik natuurlijk wel eens langs zou kunnen komen in Breukelen.

Paul twijfelt. “Vind je het goed als ik eerst zelf even ga wennen? Kom ik er later op terug.”

We spreken het af. Zonder uitwisseling van telefoonnummers of adressen. Dat vindt Paul niet nodig.

Advertenties

  1. Marieke Dijkman

    Mooi!

  2. Arme Pieter die moet nu elke dag de vraag aan horen wanneer mijke langs komt !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: