Benen wijd


Woensdag 17 maart
Traject: Utrecht CS – Hilversum Noord
Tijd: 08.58 uur
Vertraging: 2 minuten

Er wordt wat afgebeld in de trein. Niets blijft onbesproken. Ik vind dat prettig. Sterker nog: hoe onbeschaamder, hoe beter.

Een telefonische bekentenis van iemand die is vreemdgegaan? Gráág. En het liefst hoor ik dan ook nog alle plastische details. Met wie? Waar? Waarom? Wat? En wanneer?

Je bent journalist of je bent het niet.

Vanmorgen was het ook weer raak. In de trein naar Hilversum zat een vrouw van een jaar of dertig. Blond haar, leuk jurkje en hippe tas. Op weg naar het Mediapark, zo gokte ik. Haar telefoon ging. De man naast haar keek geërgerd. Dat werd nog erger toen ze begon met: “Nee, ik zit nu in de trein.”

Goeie openingszin. Een klassieker.

Gelukkig sprak ze op een lekker luid niveau. “Nee, ik ben wat later op de redactie vanochtend. Heb ik ook aan Pieter doorgegeven gisteren. Ik moest even naar de huisarts. Oh, nee hoor niets ernstigs. Nou ja…”

Ik spitste mijn oren. Dit had alle potentie uit te groeien tot een interessant gesprek. Hopelijk had de vrouw niet al te veel gêne.

“Je weet toch dat ik al tijden niet ongesteld ben geweest?”

Beet.

“Nou ja, Jan vond ook dat ik nu maar eens moest gaan. Hè, wat zeg je? Nee, ik heb een spiraaltje, dus dat kan niet. Maar ik heb er wel even aan gedacht natuurlijk. Heb tijden geleden al een test gehaald bij de drogist. Gelukkig was ‘ie negatief.”

De vrouw luisterde even naar de andere kant van de lijn. “Ja, dat zei de dokter ook. Dus hij stelde voor maar meteen even te kijken vanochtend. Maar dat is toch een beetje ongemakkelijk hoor. Ik weet wel dat een arts niet opkijkt van een blote doos, maar ja, je ligt er toch een beetje onbeholpen bij, zo met je benen wijd.”

De geërgerde buurman fronste zijn wenkbrauwen en deed net alsof hij verdiept was in de reclame op de achterkant van de krant.

“Oh ja? En moest jouw huisarts ook voelen? Nou ja, gelukkig was het zo gedaan. Volgende week moet ik terugkomen. Dan kijkt hij via een echo nog een keertje.”

De vrouw keek ondertussen op haar horloge. “Haha, nee, dan kan ik mijn benen dichthouden. Is wel zo prettig. Ik bedoel, ik geloof ook niet dat ik dit vanavond uitgebreid ga bespreken met Jan. Het is toch niet iets waar je zomaar even over praat.”

De stem van de conducteur schalde intussen door onze coupé. Hilversum naderde.

“Hé, maar ik ga hangen, moet uitstappen. Ik spreek je zo wat uitgebreider, goed? Laten we koffie gaan drinken. Dat is toch wat persoonlijker dan al dat gebel. Oké, leuk! Tot zo!”

Advertenties

  1. Tinus

    In de trein zitten heel veel dozen…

  2. Marieke Dijkman

    😀

  3. Els Verlinde

    Wat een muts……..

  4. Gerrit-jan

    Fantastisch! Mooi stukkie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: