Ontbijtje


Maandag 15 maart
Traject: Den Bosch – Utrecht CS
Tijd: 08.23 uur
Vertraging: 0 minuten

Maandagochtend. Veelal heb ik het geluk dat ik in de spits mag reizen. Dat zorgt voor bepaalde zekerheden waarmee ik de week graag begin. Overvolle treinen, coupés die gevuld worden met de heerlijke geur van kioskkoffie en het geluid van knisperende ochtendkranten.

Vanochtend nestelde ik me ontspannen in een stoel. Ik bladerde wat door de krant, in afwachting van het eerste koffie-aroma en de verse krantjes die opengeslagen zouden worden.

Vlak voordat de treindeuren dichtgingen, wist een vrouw zich naar binnen te wurmen. Ik schrok een beetje. Haar buik was enorm, haar borsten kolossaal en haar nek leek op een kleine boomstam. Haar gigantische bovenbenen moesten een torso van minstens 150 kilo dragen. Ze keek om zich heen en zag het enige beschikbare plekje.

Naast mij.

Al schommelend kwam ze langzaam dichterbij. Ik verplaatste mijn tas en kruiste mijn benen over elkaar, zodat ze wat meer ruimte zou hebben. Vriendelijk knikte ze me toe. Draaide haar stootkussens van billen richting het zitvlak en zakte door haar knieën.

Met een harde plof kwam ze neer. Het leer liet een wind onder haar gewicht. Ze moest een beetje wrikken, want aan haar linkerkant zat nog een stoelleuning. Ze duwde wat naar rechts, zodat de plastic leuning niet al te zeer in haar uit de klauwen gegroeide lovehandles zou snijden. Langzaam perste ze me richting raam. Inmiddels had ze anderhalve zitting in beslag genomen.

Ik zat erg ongemakkelijk, maar ik wist niet goed of ik er iets van moest zeggen. En hoe dan precies. Misschien was deze vrouw al haar hele leven gepest. Durfde ze na jaren therapie voor het eerst weer in de trein. En dus zweeg ik.

Ondertussen viste de vrouw uit haar tas twee voorverpakte sandwiches. Een penetrante geur van ei en bacon steeg omhoog. Gretig nam ze een hap. Haar gekauw was goed hoorbaar. Op haar voorhoofd parelden zweetdruppeltjes en onder haar oksels verschenen zichtbaar natte plekken.

Ondertussen klopte mijn heup flink. Ik vreesde dat haar corpulente lichaam mijn bloedsomloop afsneed. Omdat ze op mijn jas zat, kon ik niet verzitten. Zelf scheen ze niet te merken dat haar vochtige kleren de mijne raakten. Ik sloot mijn ogen, totdat naast mij het monotone gemaal van haar kiezen veranderde in hard geknerp. Buurvrouw was begonnen aan een mueslireep met cacao.

En terwijl de stukjes chocola in het rond werden gestrooid, probeerde ik plaats te maken voor haar rechterarm die in de tas naar een rinkelend mobieltje zocht. Nog net op tijd had ze ‘m te pakken. “Met Emma. Ha, Claire! Nee, ik zit nog in de trein. Ja is prima, dat lijkt me enig! Maar je weet dat ik op dieet ben hè? Oh, je had al een gezond tentje uitgezocht? Perfect! Jij denkt ook aan alles. Ben ik daar over tien minuten. Komt goed uit dat ik nog niets gegeten heb. Zie ik je zo! Gaan we gezellig samen ontbijten! Doei!”

Advertenties

  1. … maar waag het niet bevooroordeeld te zijn…. 😉

  2. Els Verlinde

    Kuch……..

  3. Frederique

    Jammer dat er geen sprake was van rauwe uien en haring. Die geur gaat zo lekker samen met zweet namelijk. Het liefst OUD zweet overigens, want dat is flink pregnant.
    Maar wat is het alternatief? Files, files en nog eens files…

  4. Eddie v. Boxtel

    iiiiiiiieuwwww! gatver!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: