Pubermeisjes

Donderdag 11 maart
Traject: Jans Kerkhof Utrecht – Utrecht CS
Tijd: 21.05
Vertraging: 0 minuten

Op koopavonden hoor je ze het meest. De verschillende dialecten die de Utrechtse winkelstraten vullen. Tot een uur of negen. En dan vertrekt het shoppubliek weer. Naar Nijmegen, Zwolle of Tilburg.

In de bus richting het centraal station stappen op het Jans Kerkhof twee meisjes in. Een jaar of vijftien schat ik. Ze zien er uit zoals pubermeisjes eruit horen te zien. Een beugel, sluik haar en puistjes. Hun outfits zijn bijna identiek. Strakke spijkerbroeken, All Stars en een donsjack. Donker van kleur. Als vijftienjarige wil je vooral niet opvallen.

“Ik heb eigenlijk alleen maar zomerspul gekocht,” zegt de meest blonde van het stel. Ze graait even in de tasjes van de H&M en de Vero Moda. Het promotieplastic omhult onder meer een groen shirtje met glittertjes, zo blijkt wanneer het meisje de top eruit haalt. “Leuk!” zo oordeelt haar buurvrouw. Ze heeft een buitenboordbeugel. “Ik heb helemaal niet gezien dat je die gekocht hebt.” Op haar schoot rust plastic van exact dezelfde winkels.

“Zag je trouwens die verkoper bij de laatste winkel?” Het meisje met het externe ijzerwerk giechelt. De ander doet mee. En ze beginnen aan een minuut slap gelach. Onafgebroken hinniken de twee er op los. Iets wat pubermeisjes graag doen.

Lachen.

Wanneer de rust is wedergekeerd toont het tweede meisje ook haar aankopen. Er verschijnt een spijkerbroek. Zelfde kleur en zelfde model als het exemplaar dat ze al aan heeft. Het deert ze blijkbaar niet, want er wordt door beiden goedkeurend geknikt.

“Ga je zaterdag trouwens mee uit? Zeg ik tegen mijn moeder dat ik bij jou slaap.” Het meisje van de groene top twijfelt. “Ja, ik weet het niet hoor. De vorige keer werd mijn vader echt boos toen hij erachter kwam dat jouw moeder van niets wist.” – “Ja, maar we kunnen nu toch heel voorzichtig doen?” De spijkerbroek kijkt lief. “Ik bedoel, het lukt ons ook heel vaak wél. Jouw pa weet toch ook niet dat we laatst hebben geblowd?” Er wordt weer gelachen.

Twee minuten lang.

“Halen we trouwens onze trein? Ik heb thuis gezegd dat we om 10 uur thuis zouden zijn.” Het meisje dat zaterdag uit wil, kijkt op haar horloge. “Ja hoor, de trein naar Maastricht vertrekt pas over een kwar.. Oh kijk nou! Check die man buiten. Jeetje, zo loopt mijn opa er zelfs niet bij.”

Ha gelukkig, het schateren begint weer.

Vlakbij het station gaat de telefoon van het groene shirt. “Wat is dat voor ringtone?” vraagt de buurvrouw. Het meisje wordt rood. “Uh…, dit is mijn alarm. Normaal gesproken ga ik nu naar bed.”

Het blijft stil.

En dan bekent de ander. “Ja, ik lig er eerlijk gezegd rond deze tijd ook altijd al in.”

Vlak voor ze uitstappen, schraapt de spijkerbroek haar keel. “Weet je wat we doen? Ik kom zaterdag gewoon echt bij jou logeren. Kunnen we weer eens ouderwets pannenkoeken bakken.”

Advertenties

  1. Ik bak nog steeds graag pannenkoeken. Ben ik nu een pubermeisje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: