“Heeft u misschien héél even?”

Vrijdag 5 maart
Traject: Thuis – Utrecht CS
Tijd: 11.15 uur
Vertraging: te veel

Hoewel ik vandaag vrij was, had ik veel te doen. Nadat ik vanmorgen een snelle douche had genomen, deed ik de badkamerdeur open en keek recht in het gezicht van twee breed lachende schilders.

“Ah, goeiemorgen mevrouw!” En de oudste van de twee staarde verlekkerd naar het roze handdoekje dat ik omgewikkeld had.

Klusjesmannen. Altijd fijn om de dag mee te beginnen. “Uh, goeiemorgen. U komt wat doen vandaag?” (Ik weet het, die vraag is niet heel scherp, maar ik heb nog steeds verhoging.)

De jongste legde uit wat er moest gebeuren. Zijn verhaal duurde lang en ging van pleisterwerk tot kozijn. Ik knikte zo nu en dan geïnteresseerd, maar had eigenlijk vreselijke haast.

 “Heren, het spijt me, maar het lijkt me verstandig als ik me nu even ga aankleden. Heb ontzettend veel op het programma staan.” – “Trekt u voor ons niets aan hoor,” zei de jongste met een knipoog. Hij kreeg een por van zijn collega. “Ik bedoel natuurlijk, trekt u zich ván ons niets aan.”

Ook nog humor.

 Nadat de heren even later heel vriendelijk mijn tas naar beneden hadden gedragen, kon ik eindelijk weg. Op naar het station. Ik besloot te gaan lopen, aangezien ik nog even langs de bibliotheek moest.

In het centrum aangekomen, zag ik op de klok van de Dom dat ik nog een kwartier de tijd had. Net toen ik de bieb in wilde gaan, werd ik aangesproken. “Mevrouw! Kan ik u blij maken met een NRC Next?” Het was een vlotte kerel. “Nee dank u,  ik heb al een abonnement.” En ik snelde naar binnen.

Met de boeken in mijn tas stapte ik stevig voort. Maar al op de hoek van de volgende straat, klonk het weer. “Jongedame, wil je misschien meedoen aan een smaaktest? Duurt maar heel even.” Ik schudde duidelijk nee en mompelde iets in de trant van “echt geen tijd.”

Ik had nog 8 minuten.

In Hoog Catherijne was het druk. Terwijl ik me door de mensenmassa heen probeerde te wurmen, werd er op mijn schouders getikt. “Uw haar zou nog meer kunnen glanzen! Ik ga er helemaal gratis doorheen met deze unieke stijltang!” Een meisje met stijler dan stijl haar keek me verwachtingsvol aan. “Misschien een volgende keer, dank je!”

Nadat ik ook de jongens van de magere broodspread (“Wordt u nog slanker van mevrouw!”) en die van de diamanten ringen (“U kan nog meer strááálen!”) had weten te omzeilen, was spoor 15 in zicht. Ik had nog 2 minuten. Kon nog net.

 “Mevrouw, stop! U bent degene die ik nu al een week zoek!” Een knappe jongen stond voor me. “Oh ja?” en ik haalde nonchalant een hand door mijn pluizige haar. “Wist u dat er iedere dag mensen sterven aan aids? En u kan er wat aan doen! Voor maar een paar euro per maand bent u al donateur en kunnen wij zwangere vrouwen vaccineren.” Hij lachte zijn prachtige tanden bloot. Nog maar een paar meter en dan was ik bij de roltrap. De kostbare seconden tikten weg. “Ik zie u twijfelen, maar dit is echt een wereldramp en u kan het verschil maken!” Ik dacht over zijn woorden na en woog de keuzes af. Redder van de wereld zijn of mijn trein halen?

“Geeft u maar hier. Ik word wel donateur. Wat moet ik allemaal invullen?”

In de verte hoorde ik de conducteur fluiten.

Advertenties

  1. WillemRB

    Fijn, al die mensen die iets van je willen 😉

  2. … en als die jongen lelijk als de nacht was geweest, inclusief gele tanden? 😛

  3. Eddie van Boxtel

    en als die jongen nu eens met een stijltang daar stond?

  4. Trekt u voor ons niets aan hoor – die vind ik wel heel geestig 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: