Lijn 25

Dinsdag 2 maart
Traject: Amsterdam Centraal – Frederiksplein
Tijd: 10.30 uur
Vertraging: 2 minuten

Ik reis graag naar het station Amsterdam Centraal. De vele toeristen die op plattegrondjes de weg proberen te vinden, maken dat ik me altijd ook even vakantieganger voel. Wanneer de Italianen of Spanjaarden (die zijn er het beste in) ook nog eens luidruchtig discussieren over de te nemen tram, vind ik het helemaal gezellig worden.

Het heeft overigens even geduurd voordat ik zélf de tramlijnen enigszins begreep. Ik zie geen enkele logica in de haltes. Bovendien ontbreken duidelijke bordjes. Met als gevolg dat ik dus altijd op de gok naar buiten loop. Met geveinsde zelfverzekerheid.

Vanmorgen bleek ik de verkeerde uitgang genomen te hebben. Bouwputten en kabels omzeilend (als kaartlezer lazer je zo een gat in lijkt me), bereikte ik uiteindelijk de haltes aan de oostkant. Tram 25 stond klaar.

“Lekker weertje hè?” De openingszin van de jonge kaartjescontroleur was goed gekozen. De zon scheen inderdaad. Hoewel, “Kom je hier vaker?” had ik ook niet vreemd gevonden.

Ik knikte.

“Ja, weet je, ik hoop over twee dagen op goed nieuws.” Zijn stem klonk hees. Ik ging tegenover hem zitten. “Op wat voor nieuws wacht je dan?”

“Donderdag hoor ik of ik binnenkort daar mag zitten.” Zij vinger wees naar voren. “Of ik bestuurder word.” De heesheid werd wat erger.

“Waarom wil je dat?”, vroeg ik terwijl ik nauwlettend de haltes in de gaten hield. “Oh mevrouw, ik wil dat al sinds dat ik op de tram zit. Al negen jaar. Nu ben ik 25 en zit het er eindelijk aan te komen. Is overigens niet gemakkelijk hoor. Mijn hele werkzame leven zit ik al op deze lijn. Als ik bestuurder word, moet ik naar een andere.”

Met een haast melancholische blik keek hij naar buiten. “Dan hoop ik dat ik nummer 10 krijg. Lijkt op deze tram. Een rustige route met vriendelijke mensen. Maar ik zal de 25 wel erg missen.”

Ik kon me het niet zo goed voorstellen. Na negen jaar hetzelfde rondje zou ik wel eens een ander willen. Maar de bestuurder in spé leek oprecht verdrietig.

“Is overigens wel beter voor mijn stem. Ik mis een stemband. Ooit gevallen als kind, op de punt van een radiator. Trouwens, waar moet u eigenlijk zijn?”

Ik schrok. Vergeten te luisteren naar de mevrouw die alles zo keurig omroept. “Frederiksplein. Zijn we er al voorbij?” – “Nee hoor, dat is de volgende halte. Ik zal alvast op het knoppie drukken voor u.”

Toen ik even later uitstapte, zwaaide hij vrolijk naar me. Ik wuifde terug. “Succes met je gesprek! Ik zal voor je duimen!” Hij lachte breed.

En terwijl de tram verder reed, wist ik het zeker. Volgende keer zou ik lijn 10 nemen.

Advertenties

  1. Wat aardig van hem dat hij op het knopje drukte voor je !

  2. Zou hij ook elke avond hetzelfde eten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: