Stiltecoupé


Vrijdag 26 februari
Traject: Den Haag – Utrecht
Tijd: 17.08
Vertraging: 0 minuten

Spitsuur in Den Haag. De trein naar Utrecht zit vol. Met zakenmensen, studenten met grote tassen vol vuile was en vrouwen die gewinkeld hebben. Bijna weekend, dan is het altijd drukker op de stations.

Op de ramen van mijn coupé zijn stickers geplakt. “Stilte alstublieft” en “Silence please” maken duidelijk dat hier niet gepraat mag worden. Net als bellen overigens. Ook verboden.

“Ja, hallo Herman, met mij! Nee, zit nu pas in de trein.”

Ha, gelukkig. Een mevrouw die niet aan stilte doet.

“De bus had vertraging. Ben jij al thuis? Kan jij dan alvast beginnen met koken? Er ligt nog gehakt in de koelkast. En er zijn ook aardappelen. Moet je alleen even kijken of de sla nog goed is. Dan hoef ik ook niet meer langs de Appie.”

Ze zit schuin achter me. Tussen haar voeten staan plastic tasjes van de H&M en de Bijenkorf. Tegenover haar zit een mevrouw met net zoveel promotieplastic. Die hebben samen geshopt, dat is duidelijk. “En, gaat Herman alvast koken?” – “Ja, zijn meeting was eerder afgelopen. Hij heeft de kids ook al opgehaald bij de oppas.”

Naast mij zit een lange man. Jaar of veertig, met krijtstreep broek. Hij zit al een paar minuten te wiebelen op zijn stoel. Nu kijkt hij met een geërgerde blik naar achteren en zucht goed hoorbaar.  In de hoop dat zijn non-verbale communicatie het gebabbel achter hem doet stoppen.

De dames merken het niet en tetteren vrolijk door.

“Ik zou willen dat mijn Kees nou ook eens wat zou doen thuis. Maar zodra hij thuis is, ploft ie op de bank en wordt Eurosport aangezet. Kan Herman niet eens met hem praten? Dat vrouwen zoiets helemaal niet zo leuk vinden? Oh wacht, hij belt net… Ha! Kees! Nee, ik zit in de trein…”

De meneer kucht nu duidelijk en zijn voet tikt ongeduldig op de vloer.

“Nou, ik heb eigenlijk helemaal geen trek in Chinees. Nee, ook geen friet. Ik heb gisteren net vis gekocht en broccoli. Kun jij die niet alvast even schoonmaken? Wat? Je zegt het alsof je er helemaal geen zin in hebt. Ik heb het toch ook heel druk gehad deze week? Nee, dat weet ik wel. Maar je kan toch even de broccoli doen?”

De man naast mij staat als door een wesp gestoken op. “WILT U NU ALST-U-BLIEFT UW MOND DICHTHOUDEN! DIT IS EEN STILTECOUPÉ! HET INTERESSEERT MIJ HELEMAAL NIETS WAT U VANAVOND EET! ” Zijn hoofd is rood en bruusk veegt hij het zweet van zijn voorhoofd.

“Kees, kun je dat even herhalen? Er is hier een meneer die heel onbeleefd door ons gesprek heen schreeuwt.”

Advertenties

  1. +1 voor de bellende mevrouw.

    Stiltecoupés zijn overbodige onzin. Het enige verschil dat die stickers maken, is dat mensen zich nóg sneller aan hun medereizigers storen omdat die stickers hen gelijk geven in hun chagrijn om de gesprekken van anderen.

    Als een trein stampvol zit en ik kan alleen nog een stoel vinden in een stiltecoupé, geneer ik me dus ook niet om mijn telefoon te beantwoorden of om een gesprek te voeren als ik met iemand ben. Wie rust en stilte wil, neemt maar lekker de auto. Persoonlijk pak ik trouwens altijd de auto om niet bij die zeiksnorren in één trein te hoeven zitten.

  2. @Bart: je geeft hier openlijk toe dat je je asociaal gedraagt. Jij mag stiltecoupés dan wel overbodige onzin vinden, de rest van de coupé vindt dat misschien niet. Daarmee is de wens om stilte in de coupé gerechtvaardigd. Om mensen die graag stilte hebben in een daarvoor bestemde ruimte zeiksnorren te noemen gaat me dan ook 2 bruggen te ver.

    “Wie rust en stilte wil, neemt maar lekker de auto.” Ik kan me niet voorstellen dat je zelf ook niet ziet dat dat als een tang op een varken slaat.

    Overigens Mijke, ik vind je goed 😉

  3. Geloof me, Michiel, als er elders dan in een stiltecoupé plek is, ga ik daar zitten en niet in zo’n schijnstiltezone. Maar als er enkel in een stiltecoupé stoelen zijn, ga ik daar als betalende reiziger zitten én gewoon bellen, want wat mij betreft is een trein een openbare ruimte. Dat ik in openbare ruimtes niet meer mag roken vind ik prima, maar niemand verbiedt mij om te praten in een openbare ruimte, zeker niet als ik gewoon op een beschaafd volume een beschaafd gesprek voer. Ik ga niet met opzet zitten bellen óm het bellen, maar ik neem mijn telefoon wel gewoon aan als hij gaat, zéker als het zakelijk is. En als ik met iemand samen reis en we zitten noodgedwongen in zo’n stiltecoupé omdat de rest van de trein vol is, dan ga ik dus ook niet tegen die reisgenoot aan zitten zwijgen. Dat mag jij asociaal noemen, maar daar lig ik niet wakker van.

    Mijn eerste alinea behoeft verder geen verduidelijking, maar nu ik er toch ben:
    Toen de stiltecoupé net was uitgevonden en ik daarvan nog niet op de hoogte gebracht was, ben ik eens per ongeluk in zo’n ding gaan zitten, op een zondagavond na een lange, vermoeiende en vervelende (werk)dag. Er zaten nog ongeveer drie andere mensen in de hele wagon. Mijn telefoon ging, nog voor de trein vertrokken was. Een collega die mijn dienst had overgekomen en nog wat moest weten. Ik had amper opgenomen of schuin voor me draaide een man van babyboomleeftijd zich om. Hij sprak me op zéér onvriendelijke toon aan. Zei iets in de trant van “Hé asociaal rotjong (!), je mag hier godverdomme niet bellen, hufter!” Ik schrok, keek niet-begrijpend rond en zag toen pas voor het eerst de sticker ‘stiltecoupé’, inclusief verboden te bellen-icoontje. Aan die sticker ontleende de man dus het recht om mij onmiddellijk bestraffend, of eigenlijk ronduit onbeschoft, toe te spreken. Op dat moment knapte er iets bij me en deed ik iets wat ik nog nooit eerder had gedaan (en sindsdien nooit meer gedaan heb): ik heb de beste man vol-le-dig de graftering gescholden. Nog nooit iemand zó snel zó klein zien worden. En het ergste? Ik voelde me er, tegen alle principes van mijn opvoeding in, nog goed over ook. Als ik op normale toon een normaal gesprek voer, ben ik een asociale hufter, maar die sticker geeft anderen blijkbaar wel het recht om mij ongewaarschuwd uit te schelden? Die eerste ervaring met een stiltecoupé zette voor mij dus de toon: afschaffen die kansloze kutstickers in een openbare ruimte.

    Overigens, geen zorgen: ik pak alleen de trein als ik van 030 naar 020 moet, in overige gevallen zit ik gewoon lekker luid zingend in de fijne privésfeer van mijn eigen auto, waarin ik mag eten, bellen, roken, zingen en schreeuwen zo veel ik wil. Bijkomend voordeel: negen van de tien keer ben ik ook nog eens sneller op mijn bestemming.

  4. Eddie v. Boxtel

    vrijdagnacht
    huiskamer
    tijd: 04:18
    vertraging : 6 bier en 11 uur werk
    respect: de vrouw van Kees :D, en Mijke natuurlijk!
    verbazing: @michiel, met een tang op een varken slaan,
    scrabblewoord van de dag: schijnstiltezone
    mening: zie Bart N,
    Bart N: Top!

  5. hahaha! 🙂 heel leuk
    ja stilte coupes zijn een interessant fenomeen waar de meerderheid van de forens niks van begrijpt,.. moet zeggen dat ik dat soms wel jammer vind, maar waarom kunnen mensen niet gewoon op een normale beleefde toon anderen vragen wat stiller te zijn,.. het zijn altijd gelijk van die stiltenazi’s die zichzelf opvreten aan iemand die een beetje geluid maakt

  6. Frederique

    Maar de vraag blijft… zou Kees nou die broccoli nog gedaan hebben?

  7. @Bart: Ik geef je volledig gelijk als het gaat om het gedrag van de zeiksnorren die wél zeiksnorren genoemd mogen worden. Die zijn er inderdaad genoeg; hun fatsoen verdwijnt als sneeuw voor de zon als ze het gelijk aan hun kant zien.

    Maar ook dat rechtvaardigt jouw asociale gedrag niet. Omdat een ander onfatsoenlijk reageert (hoe buitenproportioneel ook), betekent dat toch niet dat jij maar gewoon mag doen wat je wil? Dat is fout gedrag goedpraten met fout gedrag.

    PS: Babyboomers moeten sowieso hun mond houden. Alle lusten (al dan niet op slinkse wijze naar binnen geharkt), niet de lasten (al dan niet op slinkse wijze buitengehouden). Sorry pap & mam, maar het is zo.

  8. @Michiel Ik blijf er bij dat ik op normale toon een gesprek voeren niet asociaal vind, ook niet in een stiltecoupé. Schreeuwende kinderen, mocro’s met blikkerige gsm-rap, kakelende huisvrouwen-op-koopjesjacht, ja die moeten ff dimmen in zo’n wagon. Maar een normaal gesprek over normale dingen op een normaal volume is niet asociaal in een (daar blijf ik ook bij) openbare ruimte. Daarbij is een stiltecoupé een richtlijn, misschien een regeltje, maar geen wet. Treinen zijn nou eenmaal geen stiltezones, en dat moet je er ook niet van willen maken. Wie niet tegen omgevingsgeluid kan, zoekt maar een ander vervoersmiddel. Op zet lekker een iPod aan. Maar wel zachtjes hè, anders hebben anderen er last van 😉

    LOL! @ je PS trouwens.

    Goed bezig met dat blog van je, Pol. Ik abonneer me zelfs al op reacties 😉

  9. Hey Eddy je hebt het ook door je zou eens dit soort dingen moeten gaan schrijven maar dan over jeronimus hahaha

  10. Eddie v. Boxtel

    vanavond een poging wagen dan Robert 🙂

  11. uuuh volgens mij zijn wij vergeten steekwoorden op te schrijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: