GPS


Woensdag 24 februari
Tijd: 10.00 u.
Traject: Utrecht CS – huis
Vertraging: 0 minuten

Ik heb de gewoonte wildvreemde mensen zomaar aan te spreken. Dat is over het algemeen geen vervelende eigenschap. Sterker nog, deze spontaniteit leidt in veel gevallen tot een interessant gesprek, een gore mop of zelfs – zo ondervond ik een keer midden in de nacht in Hilversum – tot een gratis joint. Was van een medereiziger die ook moest wachten op een vertraagde trein. Het was zijn laatste. Ik sloeg hem beleefd af en zei dat ik niet rookte. Dat dacht de jongen al. Daarom had hij hem durven aanbieden.

Maar dat terzijde.

Een enkele keer leidt mijn praatzin tot ongemakkelijke conversaties. Zoals vanochtend, toen ik vanaf het perron naar de bus liep. In Utrecht kan dat op twee manieren. Boven- en onderlangs. Ik weet nooit zo goed wat nu het kortste is, dus wissel ik af. Vandaag ging ik via de stationshal. Halverwege mijn route naar het busstation, zo ongeveer ter hoogte van de nootjeskraam en de bloemenman, stond een daklozenkrantverkoper. Hem enthousiast noemen, zou een understatement zijn.

“Lieve mensen, weer een nieuwe krant! Een lieve krant voor lieve mensen! Oh, mevrouw, wat bent u mooi! Een mooi krantje voor zo’n beeldige vrouw? Daklozenkrant! Héél mooi! Prachtige krant voor prachtige mensen! Goeiemorgen!”

Ik was al vaak langs hem gelopen. Al maanden predikt hij op zijn vaste plek zijn optimistische boodschap. Van ’s ochtends vroeg tot laat in de avond. Vandaag was hij in vorm. Breedlachend hield hij de krant goed omhoog.

“Dames en heren, niet zomaar doorlopen! U mist een unieke kans! U, in die prachtige rode jas, deze is voor u bestemd! De naam van de krant is ook rood!”

Dat klopte. Hoewel ik gisteren pas een exemplaar had gekocht, liep ik op hem af. “Doet u er maar een!” De man was blij dat ik inzag dat de krant bij mijn jas paste. Uit zijn tas pakte hij een vers exemplaar en ik overhandigde hem het geld. “Hoe lang staat u hier nu al? U bent altijd zo optimistisch, een genot om langs te lopen.” 

De lach van de man verdween. “Waarom wilt u dat weten?” Hij klonk wantrouwig. “Bent u een van hen? Dan weet ik het hoor. Ik heb u in de gaten!” Ik was even verbaasd. “Wat bedoelt u precies?” vroeg ik op mijn meest vriendelijke toon. “Mevrouw, ik heb echt wel door dat ik gevolgd word hoor. U moet niet denken dat ik dom ben, ook al verkoop ik deze krant.”

“Door wie wordt u dan gevolgd?” De man keek snel om zich heen en wenkte mij. Ik kwam dichter bij hem staan en snel pakte hij mijn arm stevig vast. “De AIVD ziet ons overal. U wordt ook bekeken. En vooral hier. Kijkt u maar.” Hij wees naar boven. Iets verderop stond een beveiligingscamera. Zijn greep werd nog iets steviger en hij fluisterde. “Zal ik u eens mijn verhaal vertellen? Ik mag helemaal niet werken. Niks doen. Alleen de hele dag blij dit krantje verkopen. En iedere stap die ik zet, wordt bijgehouden door de inlichtingendienst. Ziet u die nootjesverkoper? Hoort er ook bij!”

Mijn arm begon pijn te doen en de paranoïde man sprak met consumptie. “Zou u, uh, misschien uw hand van mijn arm kunnen halen? Want ik hoor dus niet bij hen. Sterker nog,” en ik boog naar hem toe, “ik word ook gevolgd.” Van verbazing liet hij los. “Oh ja?” Ik knikte vol overtuiging. “Constant. Via mijn telefoon, de computer en zelfs mijn verplichte OV-chipkaart. En zal ik u eens wat vertellen?” Ik pakte mijn bonuskaart. “Meneer Albert Heijn weet iedere dag of ik vlees of vis eet.”

De man was stomverbaasd. “Bent u ook crimineel geweest dan?” vroeg hij samenzweerderig. “Moet u zien wat ze bij mij hebben gedaan. Uit zijn zak haalde hij een zwarte portemonnee. In het binnenvakje zat een beveiligingsstrip met streepsjescode. Erboven groot de letters HEMA.

“GPS mevrouw. Goed verstopt. U moet dat ook nakijken hoor. Maar niet hier.” Hij knikte veelbetekenend naar de camera. Ik begreep het.

Ze hadden ons in de gaten.

Advertenties

  1. OO gelukkig ik dacht dat ik de enige was die gevolgd werd maar dat is dus niet zo.

  2. Eddie v. Boxtel

    zei volgens ons, hun maken er nieuws van, wij volgen het nieuws….

    wie volgt wie 🙂

  3. Els Verlinde

    Anti-Psychotica anyone?

  4. Annegien

    mooie krant voor mooie mensen, lieve mensen, lieve krant! moet altijd lachen als ik hem voorbij loop, maar hij is dus een beetje wappie?

  5. Eindelijk iemand bij wie ik, in ruil voor een krantje van een euro, mijn hart kan luchten over dat ellendige misbaksel dat kilometerheffing heet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: