Opengebarsten

Dinsdag 23 februari
Traject: Hilversum Noord – Utrecht CS
Tijd: 16.57 uur
Vertraging: 0 minuten

Ik zat vandaag op het verkeerde bankje.

Op weg naar huis belandde ik tegenover een lange jongen. Ik schat een jaar of twintig. Op zijn neus rustte een grote, zwarte bril. Zijn tanden waren te groot voor zijn mond en dus staken ze naar buiten. Tussen de twee voorste zat een spleetje. Op zijn schoot lag een telefoon. Onbewogen staarde hij naar het schermpje. Ik kon nét niet zien waar hij zo gebiologeerd naar keek.

Tien minuten later tuurde hij nog altijd ingespannen naar zijn scherm. In doodse stilte, zonder mij ook maar een blik waardig te gunnen.

En dus gebeurde er op mijn bankje niets.

Hoe anders was dat achter ons. Daar was een jongen druk aan het telefoneren in een taal waar ik niets van begreep. Er was wel duidelijk iets aan de hand, want de jongen begon opgewonden te schreeuwen. Zijn belpartner brulde zo enthousiast terug, dat de rest van de coupé het ook kon horen. Na een laatste uitbarsting (jammer genoeg nog altijd niet in het Nederlands) hing mijn achterbuurman op.

“Kijk nou wat er is gebeurd! Ik bloed. Jeetje, ik zit helemaal onder. Oh, die witte stof is van binnen helemaal rood geworden. HALLO? Hoor je me niet. Ik B-L-O-E-D.” Een meisjesstem antwoordde. “Ja, wat kan ik daar dan aan doen? Je moet je ook niet zo boos maken. Dan barst het weer open.”

Ik veerde op. Achter mij was iets opengebarsten. Nonchalant draaide ik me om, maar omdat ze recht achter me zaten, zag ik alleen een pluk zwart haar. Ik keek op de grond. Onder mijn zitting vormde zich nog geen bloedplas. Misschien viel het mee.

“Ga jij dan even wc-papier halen. Het stopt niet zomaar. Au, het doet echt pijn als ik zit.” Het meisje liep weg. De jongen kreunde inmiddels luid. Afgewisseld met diepe zuchten. Dit klonk ernstig.

Het meisje keerde terug met papier. Ze kreeg instructies van het slachtoffer. “Voorzichtig deppen. AU! Niet zo lomp. Dit doet pijn hoor. Ja, geef maar hier, ik doe het wel. Moet je kijken! Het vlees is nog niet aan elkaar gegroeid. Daarom bloedt het natuurlijk nu zo erg. Haal jij eens extra papier.”

Ik kon zonder fatsoensregels te breken niet zomaar op mijn bankje gaan staan om hem goed te bekijken. Zonder succes tuurde ik ingespannen naar het raam, op zoek naar een weerspiegeling van een spuitend bloetvat of een gapende wond.

Vlakbij Utrecht greep ik mijn kans. Achterbuurman was opgestaan en liep hinkend naar de deur. Ik verliet het tegenover mij zittende Madame Tussauds beeld en volgde hem. Zijn broek hing gevaarlijk laag. Er bovenuit stak een enorme, gebleekte onderbroek. Het was de enige witte stof die ik zag. Zijn hand ging mét papiertje in zijn broek.

En opeens wilde ik helemaal niet meer weten wat er opengebarsten was.

Advertenties

  1. Wat maak jij een berg ranzigheid mee in die trein joh!

  2. Tinus

    Pus en bloederige toestanden op blijkbaar gevoelige plekjes… soms is reizen met de trein zo gek nog niet, want op de snelweg maak ik dit nou nooit mee. Zoek je zoiets op of komt t je gewoon aangevlogen? Wel lezenswaardig hoor, zou ook best iedere dag in dat gratis dagblad kunnen staan.

  3. Els Verlinde

    Juist ja, kan het heel goed begrijpen dat je het niet wil weten. Ik ook niet. Al moet ik zeggen dat ik ergens nog steeds een beetje nieuwsgierig ben ……

  4. Nou dit is wel heel erg ranzig ja!

    En Els is nog steeds nieuwsgierig ????

    Bah

  5. Eddie v. Boxtel

    had ik geen goede gok achtergelaten hier?
    of verpest die het verhaal 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: