Zwartkijker

Vrijdag 19 februari
Traject: Thuis – Utrecht CS
Tijd: 08.45 uur
Vertraging: 0 minuten

Ik heb het luxe in de ochtend. Tegenover mijn voordeur bevindt zich een van de drukste busstations. Iedere minuut rijdt er wel eentje langs. In de spits althans. Op andere momenten moet ik iets langer wachten.

Vijf minuten meestal.

Deze ochtend is het koud. Wanneer ik de deur dichtsla, zie ik dat lijn 52 klaar staat. Na een korte sprint sta ik voor de chauffeur. Net gehaald. Terwijl ik mijn ov-chipkaart zoek, zie ik dat links van mij een jongetje zit. Hij wiegt heen en weer en maakt geluidjes.

Ik neem achter hem plaats. Hoge fluitjes worden afgewisseld met tonggeklik. Af en toe moet hij er zelf om lachen. Zijn ogen zijn dicht.

Een meisje dat tegenover mij de stoel bezet houdt, moet ook lachen. “Zeg Sjoerd, weet jij nog een leuke mop?” Sjoerd denkt even na.

“Stel, een man en een vrouw zitten in een hoge put. Wie komt er dan het eerste uit?”

Het meisje denkt na. Ook haar buurjongen doet mee. “En? Weet je het al?” Sjoerd wil het duidelijk graag vertellen. Nee. Zijn achterburen blijven zwijgen. “De vrouw, die heeft namelijk een ladder in haar panty.” Na een korte stilte bulderen ze van het lachen.

Ik schat dat de kinderen zo’n jaar of tien zijn. Ik hield op die leeftijd ook erg van mopjes. Raadsels waren mijn favoriet. En dan van het niveau ‘het is groen en het skiet.’ Juist, u weet ‘m ook.

Een skiwi.

Het mopje heeft duidelijk de vrolijke toon gezet. “Zeg, Laura zullen we weer zo’n leuk ritme doen? Moet Joep ook meehelpen.” En zonder een antwoord af te wachten begint Sjoerd. De andere twee doen mee. Met hun meegenomen stokken slaan ze om de beurt op de grond. Dat klinkt niet onaardig.

Dat vindt een meneer achterin de bus niet. Boos loopt hij naar voren. “Zeg willen jullie daarmee ophouden! Jullie storen de mensen.” De kinderen schrikken. Prompt is het stil.

Hun enthousiasme lijkt hiermee te zijn verdwenen. Bij aankomst op het station stappen ze voorzichtig uit. Op Sjoerds gezicht verschijnt opeens een lach. “Hoorden jullie dat? Toen de deur openging was het net alsof de deur zuchtte!” Laura en Joep krijgen de slappe lach.

De boze meneer grijpt in. “Nu is het afgelopen. Opschieten, straks missen we de trein.” En terwijl hij ze voortduwt, besef ik hoe knap dat is.

De wereld zwarter zien dan de blinde kinderen die je begeleidt.

Advertenties

  1. Sjoerd van Dijk

    Leuke blog! Vooral omdat ik erin voorkom 😉 haha me naam iniedergeval. Wat me aan het denken zet, hoe was ik vroeger…
    Succes!

  2. Eddie v. Boxtel

    Tis geel/zwart en komt net niet op tv…

    Maya de bijna! 😉

  3. Tja maar goed dat er zulke leuke kinderen en zulke doem denkende mensen zijn anders had je dit nooit kunnen schrijven haha

  4. Frederique

    Briljante blog. Nog een paar weken en deze site is een van de best bekeken blogsites. Kán bijna niet anders.

  5. Paul

    Mijke!

    Wat een ontzettend leuk verhaal. Ik ben inmiddels vaste lezer van je blog.

    Paul

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: