Stijf leer

Woensdag 17 februari
Traject: Den Haag  – Utrecht
Tijd: 14.38 uur
Vertraging: 0 minuten

In de treinen rond Den Haag zie je ze vaker dan in de rest van het land. Mensen die zaken doen. En heel vaak zitten die in de eerste klas.

Zo niet vandaag.

Het was druk in de trein vanuit Den Haag en de business class van de NS was overbooked. Ik houd daar wel van. Vooral wanneer zij, die zojuist hele belangrijke zaken hebben gedaan, nét te laat binnen komen. Dan moet er gezocht worden naar een plekje. Ik maakte die zoektocht vanmiddag live mee, want ik belandde direct na instappen in de elitecoupé.

Voor mij liep een lange man met een leren aktetas. Een jaar of 30 schatte ik ‘m . Dus eigenlijk was hij te jong voor die tas.  Zo vroeg moet je nog niet aan zo’n ding beginnen. Het leer slijt nooit en hoewel de verkoopster zegt dat ‘ie mooi oud wordt in het gebruik, doen die moderne exemplaren dat helemaal niet. Kwestie van een te hoge kwaliteit.

Deze man zou daar ook last van krijgen. Tot aan zijn pensioen zou hij met zo’n stroeve, stijve tas zitten opgezadeld.

Gelukkig wist hij dat nu nog niet.

De man zocht ondertussen voort. Op een van de stoelen aan het einde van de coupé zat een jong meisje. In haar oren zaten de dopjes van een IPod en ze was druk aan het smsen. De stijve tas twijfelde. Het was duidelijk dat dit jonge ding helemaal geen eersteklas kaartje had. Maar ja, kon daar met goed fatsoen wat van gezegd worden?

Ik moest wachten tot hij daar een antwoord op wist. De vrouw achter mij werd ongeduldig en kuchte. Jammer. De kuch gaf de doorslag en de man besloot door te lopen. Hup, de tweede klas in. Ik ging tegenover hem zitten. Zijn benen waren te lang voor de stoel en onhandig vouwde hij ze over elkaar. Uit zijn tas haalde hij een boterhamzakje. Voorgesmeerde boterhammen. Dat zijn de echte zakenmensen.

Vlakbij Utrecht deed ik alvast mijn jas aan. Om mij heen was het onrustig. Sjaals, mutsen en handschoenen werden aangedaan en een enkeling liep alvast naar de deur. Zo niet mijn overbuurman. Hij was verdiept in het Financiële Dagblad en merkte niet dat we er bijna waren.

Hij schrok toen de trein tot stilstand kwam. De rest van de passagiers maakte haast, want de trein zou doorgaan naar Zwolle. En ja, daar wil niemand echt graag heen. De zakenman wilde de verloren tijd in halen. Snel pakte hij zijn jas, trachtte tegelijkertijd zijn krant op te bergen en raakte verstrikt in zijn sjaal. Met moeite wist hij uit te stappen, maar op het perron bleef hij staan. Verwoed probeerde hij zijn tas dicht te doen, terwijl de eersteklaspassagiers hem passeerden.

Maar de sluiting weigerde.

Advertenties

Eén reactie

  1. Frederique

    Met nog iets meer redactie achteraf kan het zó op de NS site… Tikje meer indikken, meer niet. Erg leuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: