Kiosk Hilversum Noord

Dinsdag 16 februari
Traject: Hilversum Noord – Diemen Zuid
Tijd: 12.01 uur
Vertraging: 0 minuten

Sommige mensen zouden er in de ochtend een beetje misselijk van worden. Een rauw stuk vlees dat langzaam ronddraait op een metalen spies en dat zo prominent voor het raam is gezet, dat je het als voorbijganger maar moeilijk kan missen.

Ik schrik daar niet van.

Sterker nog, laat in de morgen stapte ik zo de stationskiosk binnen waar ik een nog beter uitzicht had op deze geslachte koe. Of kip. Of schaap. Kan ook. Omgevormd tot plakken vlees met drillerig vet er tussen zijn kop noch staart te bekennen.

Naast de draaiende vleeshomp stond een breedlachende meneer. Een Marokkaan, zo zei hij meteen zelf. “Maar wel een goede.” En opnieuw lachte hij zijn tanden bloot.

Ik knikte. Uiteraard. Had niet anders gedacht. Geduldig wachtte de man op wat ik ging zeggen. Zelf wist ik dat ook nog niet. Het voornemen was een broodje te kopen.  Voor onderweg in de trein. En dat broodje moest lekker zijn, aangezien ik mijn reis wilde veraangenamen. Een moeilijke opgave.

Ik vroeg de man watvoor broodjes hij had. “Met kaas. Die zijn heel erg lekker.” Hij toonde mij een afbakstokbroodje waar als bonus ook nog een gekookt eitje tussen lag.

Achter mij werd er instemmend gemompeld. Twee gemeentewerkers zaten op een krukje met in hun hand het broodje. “Mevrouw, ik kan u verzekeren. Er gaat niets boven deze kaas.” De kioskmeneer keek trots.

Ik was niet overtuigd en vroeg hem naar een eigenaardig uitziend exemplaar in de vitrine. “Wat is dat?” “Ah, een specialiteit. Focaccia met feta en spinazie. Is het lekkerste warm. Zal ik het in de oven schuiven?” Ik keek op de klok. Over vijf minuten zou mijn trein naar Diemen Zuid vertrekken. Ik had nog even tijd.

Achter mij stonden de mannen op. Tevreden wreven ze over hun dikke buik. “Al klaar met werk?” vroeg de broodjesmaker. “Ja hoor,” zei de dikste van de twee. “Maar we gaan nu nog even een uurtje rondrijden. Anders komen we zo vroeg bij de baas. Dan verwacht hij dat wij iedere dag zo hard lopen. En nu weet hij dat goed werk afleveren, tijd kost.”

De oven pingelde en mijn warme broodje werd zorgvuldig in een zakje gestoken. De gemeentewerkers trokken de deur achter zich dicht. Vrolijk zwaaide de meneer naar zijn tevreden gasten en gaf mij het wisselgeld. Ik moest ook gaan. Mijn trein was gearriveerd.

En terwijl ik plaats nam in een coupé, zag ik door het raam het langzaam ronddraaiende vlees. Straks zou het gaar zijn. Nu nog niet. Goede dingen kosten immers tijd. Dat wist de kioskmeneer inmiddels ook.

Advertenties

  1. Michiel van de knopjes

    Ik vind je tekening van de dikke buik zeer overtuigend!

  2. Eddie v. Boxtel

    ‘Het voornemen was een broodje te kopen. Voor onderweg in de trein. En dat broodje moest lekker zijn, aangezien ik mijn reis wilde veraangenamen. Een moeilijke opgave.”

    toch gelukt met een fetakaas-spinazie-focaccia van de broodjesmarokkaan opt station?

  3. Ja wat je allemaal niet mee maakt onderweg he !

    Wel knap hoor als je met een paar steek woorden” op de krant geschreven” toch nog een heel verhaal kan schrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: