Erik-Jannetjes, Frans-Willempies en Evert-Friso-Victortjes

Woensdag 19 mei
Traject: Utrecht CS – Hilversum Noord
Tijd: 09.08 uur
Vertraging: 0 minuten

Vorige week belandde ik per ongeluk op een plek waarvan ik haast zeker wist dat hier ooit de prachtige woorden over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan zijn bedacht. Gekladderd op de achterkant van een bierviltje.

Ik was omsingeld door studenten die aangesloten waren bij verenigingen met intellectueel klinkende Latijnse namen die het eigenlijke, bedroevende niveau probeerden te verhullen. Strontbezopen waren de Erik-Jannetjes, Frans-Willempies en Evert-Friso-Victortjes die om mij heen stonden. Ik was met vriendin T. die mij even daarvoor overtuigd had eens mee te gaan naar dat  “ontzettend leuke, pittoreske café achter de kerk”.

T. werd direct enthousiast van de jongens in pak en raakte meteen aan de praat met een smoking naast haar, terwijl ze vuil aangekeken werd door drie meisjes in streepjesblouses en kokerrokjes. Om hun nek hing een parelketting en de haren zaten in een hoge knot. T. en ik vielen totaal uit de toon.

Geen kraagjes, Gaastra jas of Burberry sjaaltje.

“Fijn hè, dat we dit nou ook eens meemaken?” En zonder een antwoord af te wachten bestelde T. bier. Ik was verbaasd, want dat drinken wij nooit. Toen ik haar daar op wees, keek ze me ongeduldig aan. “Ja, we moeten natuurlijk wel een beetje integreren hè!” En ze duwde direct een meter pils in mijn hand.

De jongen naast T. bleek Alexander van Vorstevoorst tot Ouwedeel te heten, of iets dat er op leek, en T. vond hem reuze interessant. Intussen werden wij om de minuut getrakteerd op douches bier, afkomstig van mensen die al waggelend en hossend met volle glazen door de zaak liepen. Toen Alexander ‘zeg maar Alex’ vrolijk vertelde dat hij ook nog een vriend bij zich had, wilde ik weg. Vijf minuten later zwaaide T. mij vriendelijk uit, terwijl ze verlekkerd werd aangekeken door corpsbal Alex die niet vies was van vers vlees.

Vanochtend in de trein moest ik opeens weer denken aan die avond. Drie meisjes van begin twintig gingen naast mij zitten.

“Ik vond het gisterenavond echt onwijs leuk met de jaarclub! Beetje jammer dat Lidwien altijd zo moet zeiken, maar verder was het echt mega.” Het meisje droeg een beige trenchcoat en nam een slok van haar cappuccino. Haar overbuurvrouwen hadden respectievelijk blond en rood haar. Hun colbertjes spanden om de door alcohol gegroeide buiken.

De roodharige pakte haar telefoon. “Hier, moet je kijken! Jan-Willem heeft gesmst. Ik ben gisteravond nog bij ‘m geweest. Die sloerie van een Eva was er ook. Ik snap niet dat ze nou nog niet doorheeft dat JW en ik wat hebben.”

Ze was nog niet uitgesproken of het meisje met de blonde haren begon ontzet te schreeuwen. “Oh My God! Laura gaat vanavond ook naar de clubavond!” De andere twee sloegen hun hand voor de mond. “Ik vind haar echt zo ontzettend lijp!” De beige trenchcoat zei het met een vies gezicht. “Trouwens, hoe was het eigenlijk op stage?” En ze keek rode haren vragend aan.

“Ik ben echt zo diep en diép ongelukkig geweest de afgelopen maanden! Ik moest gewoon van mijn stagebegeleider full time werken! Iedere ochtend om half negen aanwezig zijn. HALF NEGEN! Jezus, dat kan toch geen enkel normaal mens aan? Ik bedoel, op een gegeven moment ging ik niet eens meer naar de kroeg. Mijn vader vond het ook echt niet kunnen. Maar ja, als ik straks het kantoor van hem overneem, dan is het wel goed dat ik weet wat gewone mensen doen. Maar ik was dus wel echt DOOD ongelukkig!”

De andere twee knikten begripvol. “Gaat het nu weer wat beter?” En blonde haren wreef troostend over het bovenbeen van haar doodongelukkige vriendin.

“Nou ja, vanavond gaan we eindelijk weer uit. Ik ben echt zo’n saaie doos geworden. Heerlijk dat dit nu weer iedere avond kan. Waar zien we de anderen eigenlijk?”

De trenchcoat keek in haar Blackberry. “Oh relaxt. Het is in dat ontzettend leuke, pittoreske café achter de kerk.”